Szkółkarstwo - strona g��wna  
       
 

Zapraszamy na nasze portale:

ogrodinfo.pl

ogrodinfo.pl

 

Szukaj: w roku:

ROŚLINY OZDOBNE

DRZEWO ROKU 2005 - WIERZBA (CZ. III). GATUNKI ZAGRANICZNE

prof.dr hab. Mieczysław Czekalski

Numer archiwalny: 03/2005


Na świecie niewiele jest gatunków wierzb o pokroju drzewiastym. W Polsce uprawia się ich zaledwie kilka. Najbardziej znana i dekoracyjna jest wierzba płacząca. Popularne są także liczne gatunki krzewiaste szczepione na podkładkach i prowadzone w formie małych drzewek.


Wierzba płacząca (S. sepulcralis 'Chrysocoma') występuje także pod nazwami wierzba nagrobna i wierzba żałobna. Jest mieszańcem chińskiej wierzby babilońskiej (S. babylonica) 'Babylon' oraz wierzby białej (S. alba) 'Vitellina'. Wierzba płacząca pojawiła się w uprawie w 1888 roku. Drzewa osiągają wysokość 10–15 metrów (fot. 1). Niewysoki pień rozgałęzia się na kilka grubych konarów, z których wyrastają łukowato wygięte gałęzie dalszych rzędów, a z nich cienkie, giętkie, złocistożółte, błyszczące i długie gałązki, sięgające nawet do powierzchni gleby. Liczne grubsze gałęzie, różnej długości, tworzą bardzo szeroką koronę, często sprawiającą wrażenie kilkupiętrowej. Gdy drzewo rośnie blis­ko wody lub na skarpie, pień jest nieco pochyły, a korona jednostronnie przechylona nad wodą. Liście są podobne do tych u wierzby białej, ale węższe i na brzegu gęsto, drobno piłkowane. Są zielone z żółtawym odcieniem, a jesienią zmieniają barwę na złocistożółtą. "Kotki" rozwijają się w kwietniu i maju, przy czym kwiatostanów męskich jest więcej niż żeńskich.


Fot. 1. Salix x sepulcralis 'Chrysocoma'

Wierzba płacząca to najczęściej u nas spotykana wierzba ozdobna. Najładniej wygląda blisko wody i na rozległej płaszczyźnie trawnika. Wtedy ujawnia w pełni swoją malowniczość. Nie jest wymagająca wobec gleby, ale lepsze są dla niej stanowiska wilgotne. Dla miejskich terenów zieleni jest, jak dotąd, niezastąpiona. Znana jest u nas także odmiana argentyńska tej wierzby — 'Erythroflexuosa' (fot. 2). Tworzy ona małe drzewka o krótkim pniu i luźnej, ale szerokiej koronie z powyginanymi i skręconymi gałązkami (skręcone są także liście). Korę ma żółtą do pomarańczowej. Podczas surowszych zim u tej odmiany przemarzają wierzchołki pędów. Jest także podatna na choroby kory. Mam ją w ogrodzie w pobliżu wejścia i od razu swymi pogiętymi pędami zwraca uwagę wchodzących.


Fot. 2. Salix x sepulcralis 'Erythroflexuosa'

Wierzba babilońska odmiana pogięta (S. babylonica 'Tortuosa') jest małym lub średnim drzewem (dorasta do wysokości 6–8 m), o pędach najpierw rosnących ukośnie do góry i budujących koronę wąską, dopiero z wiekiem się rozszerzającą i zaokrąglającą. Gałązki są dość grube oraz dziwacznie, mocno powyginane i poskręcane (fot. 3). Drzewo ma oryginalny wygląd, ale jest wrażliwe na mróz (podobnie jak — pochodzący z Chin — gatunek wyjściowy). Całkowicie lub częściowo przemarznięte pędy porażane są przez grzyby, co także przyczynia się do skrócenia życia drzew. Ta odmiana bywa przydatna do krótkotrwałej uprawy w najcieplejszych rejonach kraju. Powyginane pędy wykorzystywane są w kompozycjach bukieciarskich.


Fot. 3. Salix babylonica 'Tortuosa'

Znana jest także odmiana zwisająca wierzby babilońskiej (S. babylonica 'Pendula') tworząca drzewa podobnej wysokości, jak odmiana poprzednia, ale o gałęziach zwisających. Wygląda bardzo ładnie i wykazuje większą tolerancję wobec chorób kory. U nas najprawdopodobniej nie jest uprawiana.

Wierzba Smitha (S. smithiana) jest mieszańcem wierzby szarej (S. cinerea) i wiciowej (S. viminalis). Tworzy drzewa o wysokości 6–8 m. Rośnie silnie i tworzy długie, grube, wyprostowane i pokryte włoskami pędy. Liście są wąskojajowate, długości do 12 cm, na spodzie miękko szaro owłosione. Duże "kotki" rozwijają się w marcu, kwietniu (wartościowa wierzba pszczelars­ka). Jej wyselekcjonowany klon 'Raamberg' służy jako podkładka do szczepienia miniaturowych wierzb krzewiastych, w celu uzyskania form piennych.

Mało u nas znana wierzba długopędowaS. pendulina (S. babylonica S. fragilis) — otrzymana została na początku XIX w. w Niemczech. Drzewka osiągają wysokość 4–6 m, a ich pędy mocno zwisają. Zwykle jest to klon żeński, kwitnący w kwietniu lub maju. Odmiana 'Blanda' znana jest tylko w uprawie.

Drzewa niskie do średnich (4–6 m wysokości) tworzą ponadto: S. meyeriana (S. fragilis S. pen­tandra), S. mollissima (S. triandra S. viminalis) oraz S. sericans (S. caprea S. viminalis). Te gatunki — znane tylko z uprawy — mogą prawdopodobnie być sadzone także w naszym kraju.


powrót

 

Hasło Ogrodnicze| plantpress.pl | kontakt | polityka prywatności
  © 1998-2018 Plantpress Sp. z o.o.
 

NOTA PRAWNA

Materiały umieszczone na portalu www.szkolkarstwo.pl objęte są ochroną wynikającą z ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a właścicielem ich autorskich praw majątkowych jest Plantpress sp. z o.o z siedzibą w Krakowie.

Plantpress sp. z o.o z siedzibą w Krakowie zastrzega w rozumieniu art. 25 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, iż dalsze rozpowszechnianie aktualnych artykułów opublikowanych na portalu www.szkolkarstwo.pl jest zabronione niezależnie od celu w jakim rozpowszechnienie miałoby nastąpić, lub użytego środka przekazu.