Szkółkarstwo - strona g��wna  
       
 

Zapraszamy na nasze portale:

ogrodinfo.pl

ogrodinfo.pl

 

Szukaj: w roku:

ROŚLINY OZDOBNE

EFEKTOWNE NIE TYLKO LATEM

Wojciech Górka

Numer archiwalny: 06/2005


W naszym klimacie drzewa i krzewy ozdobne często pozostają w stanie bezlistnym przez ponad pół roku. Warto więc zwrócić na ten fakt uwagę klientów i zainteresować ich gatunkami oraz odmianami, które są dekoracyjne także w zimie. W tym celu należałoby jednak w ofercie umieszczać zestawienia takich roślin, tworzyć z nich pokazowe ogródki w szkółkach czy centrach ogrodniczych, prezentować takie drzewa czy krzewy na targach lub wystawach.
W ten sposób można przekonać nabywców, że u roślin o sezonowych liściach kora — przy właściwym wyeksponowaniu drzewa lub krzewu — może zdobić ogród przez cały rok. Kora może mieć różną barwę, fakturę oraz grubość. Zwykle najbardziej dekoracyjna jest na młodych pędach (wtedy jest to zazwyczaj zewnętrzna warstwa, czyli korowina, np. u odmiany 'Jaspidea' jesionu wyniosłego — Fraxinus excelsior — fot. 1), ale bywa też ozdobą na starych pniach (kora).


Barwa


Fot. 1. Fraxinus excelsior 'Jaspidea'


Fot. 2. Betula utilis var. jacquemontii 'Doorenbos',
a — pokrój, b — kora


Fot. 3. B. papyrifera

Gatunkami, które jako pierwsze kojarzą się z ozdobną korą są brzozy. Większość z nich w starszym wieku ma mniej lub bardziej białe pnie. Pod tym względem wyróżnia się brzoza pożyteczna (Betula utilis var. jacquemontii) 'Doorenbos' o śnieżnobiałej, gładkiej korze (fot. 2), która — w przypadku tego taksonu — jest dekoracyjna już na młodych okazach. Inne gatunki z tego rodzaju zaczynają wykształcać właściwy kolor dopiero po kilku latach. Kredowobiałą korę na pniu i konarach ma północnoamerykańska brzoza papierowa (B. papyrifera — fot. 3). Krajowa brzoza brodawkowata ma korę cienką i jasną (Betula pendula — fot. 4). Rzadko u nas spotykana brzoza czarna (B. obscura) wytwarza na starszych pniach liczne narośla i zgrubienia (fot. 5), które powodują, że kora staje się prawie czarna. Jednym z gatunków o ciekawej i bardzo zmiennej korze — od szarej do pomarańczowej — jest azjatycka brzoza Maksymowicza (B. maximowicziana — fot. 6). Północnoamerykańska brzoza żółta (B. lutea) tworzy żółtawą korę na młodszych pędach (fot. 7) i czerwonobrunatną na starszych, a występująca w naturze na tym samym kontynencie brzoza nadrzeczna (B. nigra) — srebrzystoszarą i łuszczącą się miękkimi, postrzępionymi płatami, które długo utrzymują się na pniu (fot. 8).


Fot. 4. B. pendula


Fot. 5. B. obscura


Fot. 6. B. maximowicziana


Fot. 7. B. lutea


Fot. 8. B. nigra

Rysunki i faktura

Ciekawymi rysunkami na korze starszych okazów wyróżniają się graby. U krajowego grabu pospolitego (Carpinus betulus) kora jest gładka, popielatoszara, a na tym tle widoczne są liczne ciemniejsze, nieregularne smugi (fot. 9). Azjatycki grab sercowaty (C. cordata) ma korę grubszą, ciemniejszą i pokrytą podłużnymi jasnymi paskami (fot. 10). Mało doceniany u nas gatunek, często traktowany jako chwast — ajlant gruczołkowaty (Ailanthus altissima) — tworzy gładką zielonkawoszarą korę na młodych pędach oraz jasnoszarą, nieznacznie zgrubiałą z wyraźnymi jasnymi rysami na starszych (fot. 11). Jednym z najładniejszych wzorów na korze charakteryzują się klony, np. zielonokorowy (Acer tegmentosum — fot. 12) czy hondoański (A. capillipes), których zielonkawe pędy mają podłużne białe paski.


Fot. 9. Carpinus betulus


Fot. 10. C. cordata


Fot. 11. Ailanthus altissima


Fot. 12. Acer tegmentosum

Gładką srebrzystą korę, efektowną nawet w nocy przy sztucznym oświetleniu lub w poświacie księżyca ma buk pospolity (Fagus silvatica — fot. 13). Podobną fakturę i zabarwienie spotyka się również u bardzo rzadko u nas sadzonej, bo niecałkowicie odpornej na niską temperaturę — ewodii Daniella (Tetradium daniellii — fot. 14 na str. 14). Należący do tej samej rodziny, co ewodia — Rutaceae — ale bardziej odporny na niską temperaturę korkowiec amurski (Phellodendron amurense), ma z kolei korę bardzo grubo spękaną i korkowatą (ugina się ona pod naciskiem). Polecana jedynie do najcieplejszych regionów Polski brzostownica japońska (Zelkova serrata) odznacza się szarą korą, na której widoczne są pomarańczowe przetchlinki (fot. 15).


Fot. 13. Fagus silvatica


Fot. 14. Tetradium daniellii


Fot. 15. Zelkova serrata

Atrakcyjna kora o "starym" wyglądzie spotykana jest na dojrzałych okazach tamaryszku czteropręcikowego (Tamarix tetrandra). Jest brązowoczekoladowa i głęboko spękana
(fot. 16). Podobny efekt, ale o prawie czarnej barwie, widoczny jest także na starych pniach oliwnika wąs­kolistnego (Eleagnus angustifolia — fot. 17). W obu przypadkach kora pięknie kontrastuje z ulistnieniem — zielonym u tamaryszków, a srebrzys­tym u oliwników. Warto również zwrócić uwagę na gatunek iglasty — metasekwoję chińską (Metasequoia glyptostroboides), która szybko rośnie i już w młodym wieku ma brązową, głęboko spęka­ną (fot. 18), a nawet łuszczącą się korę.


Fot. 16. Tamarix tetrandra


Fot. 17. Eleagnus angustifolia


Fot. 18. Metasequoia glyptostroboides

Ciekawy efekt, w postaci guzkowatych naroś­li na korze można napotkać u dojrzałych okazów oczaru wielkokwiatowego (Hamamelis mollis — fot. 19).


Fot. 19. Hamamelis mollis

Złuszczenia

Do najefektowniejszych należą drzewa o korze, która łuszczy się płatkowato i przybiera różne odcienie, zależnie od wieku. Najbardziej znanym przykładem jest platan klonolistny (Platanus acerifolia). Jego kora jest cynamonowoszara i łuszczy się obficie cienkimi, dużymi płatami (fot. 20). Miejsca, z których świeżo odpadła mają barwę zielonkawoszarą. Niezwykłe zestawienia barwne kory, o podobnej jak u platana fakturze, charakteryzują kilka gatunków roślin rzadko uprawianych w Polsce. Kora parrocji perskiej (Parrotia persica) oddziela się od pnia dużymi łatami pozostawiając brązowe, oliwkowe, zielonkawe i szare, duże plamy (fot. 21). Podobny rysunek, ale z mniejszymi plamami, tworzy się na starszych konarach derenia Kousa (Cornus kousa — fot. 22). Taką samą cechą dekoracyjną wyróżnia się także stewarcja pseudokameliowa (Stewartia pseudocamellia), której kora na starszych pniach łuszczy się wielokolorowymi płatami (fot. 23).


Fot. 20. Platanus acerifolia


Fot. 21. Parrotia persica


Fot. 22. Cornus kousa


Fot. 23. Stewartia pseudocamellia

Niektóre gatunki tworzą korę, która łuszczy się paskowato i odstaje od pnia oraz konarów. Przykładem może być klon strzępiastokory (Acer griseum), którego kora — barwy cynamonowej do miedzianoczerwonej — odstaje papierkowato od pnia i gałęzi (fot. 24). Podobną cechą charakteryzują się też niektóre suchodrzewy, np. pochodzący z Chin suchodrzew Ferdynanda (Lonicera ferdinandii). Stare pędy tego dużego krzewu są prawie całkowicie pokryte paskami zwisającej kory (fot. 25).


Fot. 24. Acer griseum


Fot. 25. Lonicera ferdinandii


powrót

 

Hasło Ogrodnicze| plantpress.pl | kontakt | polityka prywatności
  © 1998-2018 Plantpress Sp. z o.o.
 

NOTA PRAWNA

Materiały umieszczone na portalu www.szkolkarstwo.pl objęte są ochroną wynikającą z ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a właścicielem ich autorskich praw majątkowych jest Plantpress sp. z o.o z siedzibą w Krakowie.

Plantpress sp. z o.o z siedzibą w Krakowie zastrzega w rozumieniu art. 25 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, iż dalsze rozpowszechnianie aktualnych artykułów opublikowanych na portalu www.szkolkarstwo.pl jest zabronione niezależnie od celu w jakim rozpowszechnienie miałoby nastąpić, lub użytego środka przekazu.