Kwitnące i pachnące krzewy przedwiośnia

Wojciech Górka

Leszczynowiec nagi, fot. A. Kujawa

Po długiej zimie wszyscy wyczekują w ogrodzie oznak wiosny. Kwitnące często już na przełomie zimy i wiosny krzewy przyciągają wzrok nie tylko w przydomowych ogrodach, ale także uwagę w centrach ogrodniczych, zwłaszcza że wiele z nich często pozostaje niepozorne przez resztę sezonu. Budzące się do życia kwiaty znoszące śnieg, deszcz i przymrozki podnoszą na duchu nadzieją, że koniec zimy jest już bliski. Większość kwitnących na przedwiośniu krzewów stanowi też pierwszy pożytek dla budzących się pszczół, które masowo oblatują kwiaty w cieplejsze, słoneczny dni. Kwiaty wielu z nich dodatkowo pachną, przez co warto je sadzić blisko ścieżek, ławek i innych często odwiedzanych miejsc w ogrodzie.

Jaśmin nagokwiatowy (Jasminum nudiflorum) to krzew o pokładających się, długich zielonych pędach, pokrytych w sezonie małymi trójlistkowymi liśćmi. W krajach o cieplejszym klimacie jest traktowany jak pnącze, wymagające jednak podwiązywania do podpór, u nas doskonale sprawdza się, np. jako roślina okrywowa na skarpach, lub zwisająca z murków oporowych. Jaśmin nagokwiatowy tworzy wzdłuż pędów małe, ale liczne, gwiazdkowate kwiaty, otwierające się już od lutego (czasami nawet w styczniu podczas kilkudniowych ociepleń) i przyciągające wzrok intensywną żółtą barwą oraz miłym, bardzo mocnym zapachem. Ścięte zimą pędy z pąkami kwiatowymi zakwitają w wazonie już po kilku dniach.

Jaśmin nagokwiatowy, fot. W. Górka
Jaśmin nagokwiatowy, fot. W. Górka

Kalina wonna (Viburnum fragrans) to krzew o wzniesionym pokroju, dorastający u nas do wysokości około 2,5 m, przy podobnej szerokości. Ma niewielkie wymagania odnośnie gleby, preferuje stanowiska słoneczne i dobrze znosi zanieczyszczenie powietrza, przez co jest przydatny i często sadzony w miastach. Jego zebrane w niewielkie kwiatostany kwiaty rozwijają się często już w lutym (czasem nawet wcześniej) i z daleka przyciągają o tej porze uwagę. W pąkach są różowe, po rozwinięciu białe i mocno, przyjemnie pachnące.

Kalina wonna, fot. W. Górka
Kalina wonna, fot. W. Górka

Leszczynowiec skąpokwiatowy (Corylopsis pauciflora) to mało znany krzew pochodzący z Azji. Dorasta do wysokości około 1,5 m przy podobnej średnicy. W sezonie pokryty jest niepozornymi liśćmi, przypominającymi te u leszczyny. Kwitnie wiosną w stanie bezlistnym, nieco później niż inne opisywane tu gatunki – zwykle w kwietniu, niekiedy pod koniec marca. Jasnożółte, dzwonkowate kwiaty zebrane są w kłosy zwisające na szczytach pędów. Kwiaty intensywnie, słodko pachną, a ich zapach przypomina nieco ten u pierwiosnków. Krzewy dobrze rosną na żyznych, niewysychających glebach, ale powinny być sadzone na stanowiskach osłoniętych (słonecznych lub w półcieniu), gdyż mogą być uszkadzane podczas dużych mrozów.

Leszczynowiec skąpokwiatowy, fot. A. Kujawa
Leszczynowiec skąpokwiatowy, fot. A. Kujawa

Oczar pośredni (Hamamelis x intermedia) to jeden z częściej uprawianych u nas gatunków w obrębie tego rodzaju. Krzewy mają rozłożysty pokrój i dorastają do wysokości około 4 m, zależnie od odmiany. Największą ozdobą tych roślin są kwiaty – pojawiające się wcześnie, często już na przedwiośniu, a nawet w drugiej połowie zimy. Nie boją się przymrozków, są liczne, mają średnicę około 3 cm i wygięte, pofalowane płatki. Ich barwa może być żółta (np. u odmiany ‘Arnold Promise) przez pomarańczową (np. ‘Jelena’) do czerwonej (‘Ruby Glow’). Niestety większość odmian oczaru pośredniego pachnie słabo lub wcale. Do tych o przyjemnym i wyczuwalnym zapachu należą m.in. ‘Doerak’ i’ Limelight’, nieco słabiej pachną kwiaty odmian: ‘Arnold Promise’, ‘Aurora’, ‘Luna’, ‘Orange Beuaty’, ‘Primavera’, ‘Sunburst’, ‘Swallow Hays’ i ‘Winter Beauty’. Mocnym zapachem wyróżnia się natomiast większość odmian dwóch innych gatunków – oczaru wiosennego (H. vernalis) oraz omszonego (H. mollis).

Oczar pośredni 'Arnold Promise', fot. W. Górka
Oczar pośredni 'Arnold Promise’, fot. W. Górka

Wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum) to niewielki, słabo rozgałęziający się krzew, zazwyczaj dorastający do wysokości 1-1,2 m. Jego różowo-czerwone kwiaty (białe u odmiany ‘Alba’) często rozwijają się już w lutym i roztaczają intensywny, przyjemnie słodki zapach, wyczuwalny z odległości wielu metrów. Rośliny są łatwe w uprawie, preferują jednak gleby obojętne lub nawet o podwyższonym pH, nieprzesychające i stanowiska cieniste lub półcieniste. Warto go promować jako gatunek krajowy. Ponieważ czerwone jagody tej rośliny są trujące, lepiej nie sadzić jej w ogrodach, do których mają dostęp dzieci lub usuwać, gdy są jeszcze zielone. Gatunek ten nie lubi cięcia i przesadzania.

Wawrzynek wilczełyko, fot. W. Górka
Wawrzynek wilczełyko, fot. W. Górka

Wydawnictwo PLANTPRESS poleca

Brak postów do wyświetlenia

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here